16 Ocak 2012 Pazartesi

Saatlerce uyuduğum ve uyanmak istemediğim huzurlu yatağımdan,sebebini anlayamadığım bir şekilde telaşla uyandım akşama doğru.İçimde büyük bir rahatsızlık vardı,korkuyla uyandım resmen.Rüya görmemiştim,bir yere yetişmem gerekmiyordu.Sonra durup çalan müziğe kulak verdim.Uykumda rahatsız edip uyandıran müziği duyduğumda ağlamaya başladım.Bütün bunlar olup bitiyordu ama hala sebebini bilmiyordum.Ellerim titrerken sakinleşmek için sigara yaktım.Sigarayı dudaklarıma götürdüğümde,dudaklarımın ne kadar kuru,çatlamış ve beyaz olduğunu gördüm.Korkup aynaya koştum.Kendime bakmaya tahammül edemeyip yatağıma geri döndüm.Ne kadar çaresiz,rahatsız edici bir surattı o,unutamıyorum kendimi.Seninle kaybettiğim bir çok şeyime dudaklarımda eklenmişti artık.Onlarda benimle değildi.
Her şeyden korkar oldum.Çevremden,insanlardan,onların amaçsız oyunlarından..Hazırlanıp çıkmak için kapıya yöneldiğimde kapının arkasında olup bitenleri düşünmek,insanların içinde olmak bile korkuttu geri döndüm bugün de yine.Yatağım hiç ısınmaz oldu,o güzel yatağım.Tembel yaşantımda yatağım benim her şeyimdir.Saklanmak istediğimde odamın kapısını kapatır saatlerce yatağımda yatıp,olmayacak şeylere yoğunlaşıp seni düşünüp uykuya dalarım hep.Daha nereye kadar sürecek bilmiyorum.Ne kadar daha insanlardan kaçıp saklanıcam,ne kadar daha arkadaşlarımı kaybedicem,daha ne kadar yalnız kalabilirim bilmiyorum ama öyle işte kimse olsun istemiyorum.
Ne olacak ne bitecek diye düşünmeden yaşayıp gitmek istesem de bazı engeller buna izin vermiyor.Sonrasını düşünmekten en güzel anları kaçırmak canımı yakıyor.Sonrası kimin umrunda? diye sorduğumda aldığım cevaptan nefret ediyorum.Hatta alamadığım cevaplardan daha da nefret ediyorum,alamadığım cevaplar beni daha da parçalıyor.
”Şimdi gel,güzel yatağımızda uzanıp,sıcak şarabımızı yudumlayalım.Radiohead eşliğinde dudaklarım yeniden can bulsun,içim tekrar ısınsın,seni son bir kez daha hissedeyim”Diyememek sana,küçük gözlerine uzun uzun bakamamak,sen uyuduğunda izin vermediğin güzel saçlarınla oynayıp seni izleyememek,benim minicik kalbimi tamamen yok ediyor artık.Yavaş yavaş kendim olmaktan çok uzaklara gidiyorum..

2 Aralık 2011 Cuma

Ben , yazma isteğiyle dolan ama bir türlü fırsat bulamayan.

Yaşadığını Unutmak Bazen. Bilirsin..

Şu aralar hayat çok okula gidip gelmek. İnsanların hoşlanmadığınız tarzda konuşmalarına, hoşlanmadığınız şeyleri
yapmalarına katlanmak. Gülümsemek belki. İçten içe yalnız kalmak.

Şu aralar hayat çok ''sakin ol. derin nefes al. içinden 10'a kadar say''

Düzene ayak uyduramamak. Hergün deli insanlarla dolu otobüslere binmek. O otobüslerde uyuyakalmak.
Vapura binmek bazen. Denizin kokusunu içine çekmek. Düşünmek sonra neyi, neden, kimin için yaptığını.

Umursamamak sonra. Boşvermek. Göz kapaklarının kendiliğinden düşmesi.

Şu aralar Mabel Matiz belki de. Kendini boşlukta hissetmek.Pakette kalan son sigarayı yakmak.

Sonra yavru kedileri sevmek mesela. Bazen kaldırım çizgilerine basmadan yürümeye çalışmak.

Ufak şeyler bazen. Mutlu olmak için. İnsanlar değil mutlu eden çünkü.

Ağlamak bazen. Bir nedeni olmasına gerek yok. Rahatlamak için ağlamak.

Film izleyememek daha çok, yanında gülecek veya ağlayacak biri olmadığı için izleyememek.

Olmadık yerlerde uyuyakalmak bazen. Sıkılmak, saate bakmak, kahve içmek.

Nefes alırken ölmek bazen, her şeyin herkesin farkında olan ama hiç bir şeyin hiç kimsenin farketmediği.

Her gün saat 7'de uyanıp ''Güçlüsün, korkma'' diyebilmek.

Tüm bunlara rağmen yaşayabilmek hala. Apar topar hazırlanıp otobüse yetişebilmek.

Yine saymak içinden yeni güne başlayabilmek için ''derin nefes al. 1,2,3,4..''

13 Kasım 2011 Pazar

Hiç Bir Şey Senden Eski Değil

   Sonra bir otobüse binersin. Otobüs senin kaçtığın şehre geri götürsün diye... Kuzu kuzu binersin o otobüse... Ayakların, geri çeker sanki seni... Beynin ise başka yere...
   Sonra bindiğin otobüs, gecenin bir saatinde mola verir. Otobüsün mola verdiği yerin hemen yakınında, sislere gömülmüş bir orman vardır. Bir an ormana doğru koşmak, içinde kaybolmak istersin. Ama yapmazsın... Otobüs yolcularını geri toplarken, sislere gömülmüş ormanda kalı düşlerin. Bir an kalbin çok acır. Bundan böyle hayatındaki her şeyin aynı olacağını düşünürsün.
   Çünkü nereye gidersen git, elbet bir gün dönersin. Gittiğin yerde seni kimse tanıyamaz; döndüğün yerde de ya eksik sevilmişsindir ya da yanlış... Bırak, bırak biraz daha uyusun içindeki yabancı. Şehre daha çok var...
Diyor Cezmi..

6 Kasım 2011 Pazar

Küçük Biz'i Çok Özledim

Bir günün geleceğini ve benim de 'Bizim zamanımızda..' diye başlayan cümleler kurabileceğimi hiç tahmin etmezdim ama, doğruyu söylemek gerekirse küçük bizi çok özledim. Dünyanın en şanslı küçükleriydik biz, şimdiki küçükler adına çok üzgün hissediyorum.

Bizim zamanımızda bayramlar muhteşemdi.

Bayramdan birkaç gün önce annemiz bizi elimizden tutar, bayramlık alışverişine çıkarırdı. Cicili bicili birer kıyafet alır, sonra heyecanla beklemeye başlardık. Acaba kendimizle yakın yaştaki kuzenlerimiz, yeğenlerimiz ne giyecek, acaba en güzel elbise benimki mi yoksa başkasının elbisesini kendiminkinden daha çok beğenecek miyim diye heyecanla beklemeye.

Biz beklerken, annelerimiz mutfağı mis gibi kokutmaya başlardı. Sarmalar mı sarılmazdı, börekler mi açılmazdı, ve mis gibi tatlılar. Bayram telaşıyla günlerce süren temizliğin steril kokusu mutfakta yoğunlaşan yemek kokularına karışır, değişik huzurlu bir atmosfer yaratırdı biz çocuklara. Huzurlu bir telaştı o, hatırlıyorum.

Ailemizin bayramlaşmaya gelen çocuklara vermek için aldığı çikolatalardan ve şekerlerden aşırırdık. Ben en çok içi vişne dolgulu olan yumuşak şekerlerden severdim, Yağmur için de ondan saklardım cebime hep. Cebimde ısınır, yavşar ve vıcığı çıkardı; o halde Yağmur'a uzatırdım. Bazen yarısını ısırır geri kalanını bana verirdi. Yarım şekerle mutlu olurduk tüm gün sonra. Hatırlıyorum.

Camın önünde dikilip kesilen hayvanlara bakarak 'Acaba anneleri üzülmüş müdür? Yavruları ağlamış mıdır?' diye düşünen tek çocuk olmadığımı da biliyorum. Kurbanlıkların satın alınıp bahçeye bağlandığı zamanlarda bakkala filan giderken ödüm kopardı koyunlarla göz göze gelmekten, göz göze gelince üzülürdüm. 'Yediğin etler de hep o hayvanların etleri ama annem..' derdi annem, yediğim etlerle hiç göz göze gelmedim ki diye düşünürdüm.

Babaannemlerde yenilen öğle yemeğinde, dedem 'Sarı kola içer misiniz çocuklar?' diye sorardı. İçimden kıkırdardım, sevinirdim de. Akşam yemeği için anneannemde toplanıldığında, biriktirdiğim bayram hasılatını kuzenlerimle ve kardeşlerimle yarıştırırdım. En çok parayı hep babam verirdi. Keyiflenirdim. [İnanır mısınız bilmem ama babam bana hala bayram harçlığı veriyor, hem de en çok!]

'Aman eve misafir gelir, bizi bulamaz.' diye kısa sürerdi herkesin bayram ziyareti. Şehir dışından bile akraba gelirdi bayramlaşmaya, hatırlıyorum. Artık gelmiyorlar. Artık şeker için kapıyı çalan çocuklara evde yokmuşuz taklidi yapıyoruz, hatta toplumumuzdan bazı hayvanlar o çocuklara tecavüz ediyor, öldürüyor.

Hala küçük bir çocuk olsaydım mesela, bu gece heyecandan uyuyamazdım. Şimdi yarına 'Oh, okul yok iş yok güç yok, öğlene kadar uyu!' gözüyle bakıyorum. Bu çok acı.

Bayramlar asıl amaçlarını unuttu, o amaçlara ulaşamaya ulaşamaya. Hani sevdiklerimizle bir araya gelirdik, uzun süre görmediğimiz akrabalarımızı görür keyifli sohbetler ederdik, küsler barışırdı, çocuklar sevindirilirdi. Şeker komasına giresiye tatlı ve çikolata yerdik.

Çok özlüyorum ben o şekerli günleri, ne denebilir ki..
Yine de 'keşke büyümeseydim' dedikten hemen sonra, 'iyiki o zamanlarda çocukmuşum da büyümüşüm.' diye düzeltiyorum kendimi. Şimdiki çocuklar, onlar gerçekten çok şanssızlar.
Biz en azından bayramlarda çok mutluyduk.
Diyor Selcandy

5 Kasım 2011 Cumartesi

Hoşça Kal..

Kapalı bir kutusun.Aslında kötü bir inan olmadığını anlamam için epeyce zaman geçti.Önceleri herkesin sana göre davranmasını isteyen bir insan olduğunu sanmıştım.Bundan biraz farklı ve biraz daha iyisin.Ne var ki, Abt değil. O kötü bir 'hasta' olarak nitelendirilebilir.
  Belki onun da üzerinde daha çok düşünülmesi gerekir.
Onun için biraz daha çaba sarf edilmeyi isterdim.Hayır, yanlış olan bir şey var. Hem sonra sizler birbirinizin varlığıyla bir ömür boyu kendinize yetecek bir doygunluk duyabiliyorsunuz. Diğer herkesi dışınızda tutuyorsunuz.Kırıcı oluyor bu, örneğin benim gibiler için.
   O halde neden aramızdasın?
Bilmiyorum. Sanırım bu yaşantınızı sürdürüşünüzü izlemek ilginç geliyor bana.
   Oh, anlıyorum.
Sen sordun.
    Hiçbir şey yok bunda, Jack.Hoşça kal. 'Elimi uzattım; bir anlık şaşkınlıktan sonra'
( belki buruk, alaylı bir şaşkınlık denebilirdi buna) elimi sıktı.

Hoşça kal, Joseph.

30 Ekim 2011 Pazar

Odamdan çıkmak için bir neden bulamam konusunda çok istekliyim ama sadece bir istek olarak kalıyor.Bu bir kural halinde.Tekrar içeri girdiğimde hemen bir neden aramaya koyuluyorum.Dışarı çıktığımda ise uzağa gitmiyorum.Ortalama 2 blok kadar bir çember içinde dolaşıp dönüyorum.Sürekli olarak da tanıdık biriyle karşılaşacağımdan ve şaşkınlıkla bana sorular yönelteceklerinden korkuyorum.Kente inmekten kaçınıyorum.İnmekten kaçınıyorum.İnmek zorunda kaldığım zamanlarda da belli sokaklardan özellikle geçmiyorum.Sanırım okul günlerimden kalma bir duyguyla günün ortasında boş ve tembel tembel sokaklarda gezinmek aykırı geliyor bana.Ama hayat kentte var yaşadığım yer şehirden biraz uzakta...

22 Ekim 2011 Cumartesi

Küçük Prens Dedi Ki

“Evet, güzelsiniz. Ama boşsunuz. Sizin için kimse yaşamını feda etmez. Yoldan geçen herhangi biri, benim gülümün de size benzediğini söyleyebilir. Ama benim gülüm sizin her birinizden çok daha önemlidir. Çünkü ben onu suladım. Ve onu camdan bir korunakla korudum. Önüne bir perde gererek rüzgarın onu üşütmesini engelledim. Tırtılları onun için öldürdüm ama birkaç tanesini kelebek olmaları için bıraktım. Onun şikayetlerini ve övünmelerini dinledim. Ve bazen de suskunluklarına katlandım. Çünkü o benim gülüm.”