2 Nisan 2013 Salı

“Telefon”


“Öptüm canım” dedi telefondaki arkadaşım,”Görüşürüz” dedim. Telefon elimdeyken,”Canım” kelimesini tekrar duydum. Bir an sanki arkadaşım beni konuşmaya geri çağırıyormuş gibi telefona baktım. “Nerdesin sen?” sorusuyla, sesin karşı masadan geldiğini anladım. ” Canım”ı telefondaki arkadaşım bırakır bırakmaz karşı masadaki bayan almıştı. Pek bırakacağa da benzemiyordu. Konuşması boyunca bu kelimenin farklı versiyonlarını (canım yaa, canımsın, canım benim) defalarca kullandı. Konuşmanın sonunda bulunduğumuz yeri tarif ederek, “Bekliyorum canım” dedi. Telefonu kapattı. Yanındaki adam “Kim o?” diye sordu. O ana kadar mimikleriyle “canlar gelin bir olalım” sinyalleri yayan bayanın yüzü bir anda değişti. Önce dudakları bir memnuniyetsizlik ifadesi aldı, sonra eli “salla” anlamında bir hareket yaptı ve en sonunda ağzı açılarak o ana kadar kullandığı bütün “canım”ları kovalayan o kelimeleri çıkardı: ” Öfff yavşağın teki işte!” O kadar şaşırdım ki, ne yapacağımı bilemediğimden, bir an hala elimde duran telefona baktım. Tuş kilidini haber veren büyük anahtarı gördüm ekranda. Anahtar kaybolunca bayana baktım. Biraz önce telefonda canım bombardımanına tuttuğu insanın ‘yavşaklığını’ anlatıyordu. Canım seviyesinden yavşaklığa ani bir düşüş yaşayan o insan birazdan aramıza katılacaktı. Ve sanırım bu “yavşak” insan, buraya ulaşır ulaşmaz tekrar “canım” olacaktı. Canım sıkıldı…
Telefonlardan dalga dalga yayılan sevgiye her yerde rastlıyoruz. O gün bulunduğum mekanda, farklı masalarda yapılan telefon görüşmelerinde 4 adet ‘canım’, 2 adet ‘aşkım’ ve 2 adet ‘kuşum’ karşıdaki insanlara bir samimiyet tonlamasıyla gönderildi. Sadece İstanbul’daki bir kafede canlar, aşklar ve kuşlar havada uçuştuğuna göre, ülke genelinde korkunç bir sevgi sarfiyatı olmalıydı. Ben de az önce telefonda bir arkadaşımın ‘can’ı olmuştum. Karşı masadaki Bayan Canım’ın, telefonu kapatır kapatmaz sevgiden tiksintiye düşen suratını görünce bir an şüpheye düştüm. Acaba ben de birilerinin canı, aşkı ya da kuşu olduktan hemen sonra, aynı kişilerin geri zekalısı, salağı hatta yavşağı oluyor muydum? Konuşmasına ‘kuş’ yerleştiren mekandaki başka bir bayan, telefonunu kapatır kapatmaz yanındakine “Çattık.” deyince şüphelerim iyice kuvvetlendi…
İstanbul’da ilk yılımdı. Çok arkadaşım yoktu. Uzun zamandır İstanbul’da yaşayan bir iki arkadaşımın “mutlaka görüşelim” temennisini ciddiye alacak kadar yalnızdım. “Mutlaka görüşelim” in diyaloglarda boşluk doldurmak için sarf edilen temennilerden biri olduğunu biliyordum. Yine de, yaşadığım yalnızlık yüzünden, bu temenninin sahiplerini ara sıra arayıp onlarla buluşmaya çalışıyordum. Bir cuma akşamı evde oturmaktan sıkılınca Taksim’e gitmiştim. Boş bir masa bulabilmek için uzun süre dolandım. Tek kişi olduğum için Nevizade’deki tüm garsonların canı çok sıkkındı. Bir iki tanesi beni kenarlarında insan olan masalara oturtarak yalnızlıktan kurtarmak istedi. Reddettim. Sonunda bir masa bulabildim. Çevremdeki masalarda oturanlar gibi yeryüzüne dik değil, yaklaşık 10 derecelik bir açıyla oturunca, garsonun bu masaya oturmam konusunda neden ısrar ettiğini anladım. 10 derecelik açıyla baktığım garsona bir bira söyledikten sonra, belimin yukarısını ters açı vererek dik oturuyormuş gibi yaptım. Belim ağrıyınca vazgeçtim. Gelen birayı hızla içtim. Sıkıntım geçmiyordu, açılı oturmaktan yorulmuştum. ” Mutlaka görüşelim” diyen arkadaşlarımdan birini aradım. “Canım naber?” diye açtı telefonu. Konuştuk. Bir arkadaşıyla oturuyormuş. Sonra bir boşluk oldu. Sanırım, o boşluğu doldurmak için “Gel istersen” dedi. Hemen “Olur” dedim. Bulundukları yeri tarif etti. Derhal “Tamam” dedim. O aralar karşıdakinin telefonu kapatmasını beklemek gibi garip bir huy edinmiştim. Bekledim. Ağzı telefondan ayrılınca bulunduğu mekanın gürültüsü çoğaldı. Ortamdaki insan sesleri ve mekanda çalan Yaşar’ın “Nasıl ki evlerin odaları varsa” diyen sesi arasında, kısa bir an, bir ses daha duydum: “Yaaa”…
Arkadaşımın sesiydi. Sonra tüm sesler kesildi. Telefon bir süre daha kulağımda kaldı. Şaşırmıştım, ‘y’ harfinin yanı ba
şında uzayan ‘a’ sayısı durumu anlamam için yeterliydi. Yine de kafamda, duyduğum sesi tamamladım: ” Yaa aman yaa!”… Telefonu kulağımdan çektim. Sonra başka bir versiyonla sesi yine tamamladım: “Yaa öff yaaa!” Sonuç değişmiyordu. Tamamı ne olursa olsun, duyduğum ‘yaaa’ sesi, benim yanlarına gidecek olmamdan duyulan rahatsızlığın başlangıç sesiydi. Bir an ne yapacağımı bilemedim. 10 derecelik bir açıyla baktığım şu dünyada kendimi yalnız, itilmiş ve bedbaht hissettim. Açımı değiştirmeden hesabı istedim…
İnsanevladı, bazen sevdiği insanı bile görmek istemez. Normaldir. Ama bu durumun açığa çıkması pek açıklanabilir değildir. Beni istemeyen arkadaşımın çağırdığı yöne doğru yürüyordum, ama gidip gitmeyeceğimden emin değildim. Nevizade’deki canı sıkkın garsonların bazıları, boşalan masalar yüzünden sevecenleşerek beni yeryüzüne dik duran masalara çağırıyorlardı. Sevecen garsonların, aşırı alkolden Fatih Terim hakkında birbirine parmak sallayarak konuşan adamların, artık her söyleneni kahkahayla karşılayacak dozaja kadınların ve dünyaya yeni gelmiş gibi gözlerini kırpıştırarak, sürekli beyaz şarap içen turistlerin yanından geçtim. Hala çağırıldığım yere doğru yürüyordum. Yürürken aklıma başka bir ‘yaaa’lı versiyon geldi: ” Yaa bu da nerden çıktı yaa!”… İki ‘yaaa’ arasındaki bütün kelimeler aleyhimeydi. ‘Yaaaa’ ların arasına sıkışmış bir adam olmak istemiyordum. Gitmeyecektim. Mekanda belirmeyecektim. Mekana girince bana doğru ‘burdayız’ anlamında kalkan bir el görmek istemiyordum. Tuvalete gidince ‘hakkımda konuşuyorlar mıdır’ diye düşünmek ve tuvalet dönüşünde ‘geliyor sus’ anlamında hareket eden kaşlar görmek istemiyordum. Böyle iyiydi. Geri dönüp sevecen garsonlardan birine teslim oldum. Ve masamda dimdik oturdum.
O gün beni istemeyen arkadaşıma attığım mazeret bildiren mesajıma ” Ok. canım…” cevabını aldım. Telefonlarda ‘canım’, hayatın geri kalanında ‘yavşak’ olan adamınsa benim gibi işin iç yüzünü öğrenme şansı yoktu. Mekana geldiğinde kendisini “Naber canım” diye karşılayan Bayan Canım’ın yanaklarını öptü. Stratejik yerlere ‘canım’ serpiştirerek hararetle konuştular, ‘yavşaklık’ ortadan toz olmuştu. Bir ara Bayan Canım’a bir telefon geldi. Telefonu bu sefer “Aşkım naber?” diye açtı. “Aşkım” derken erotik bir dizaynla büzülen dudakları görülmeye değerdi. Telefonun ucundaki kişi, bu dudakları görse bambaşka hayallere dalabilirdi. Dalmışım. Bayan Canım’a bakmayı abarttığımı o da bana bakınca anladım. Rahatsız olmuştu. Kafamı derhal pencereye çevirdim. “Pardon canım” dedim içimden. “Çok pardon… Ben yavşağın tekiyim.”

13 Mart 2013 Çarşamba

SEN ÇOK DEĞİŞTİN


Selam. normalde böyle şeyler yazıp çizmeye de utanırım ama bu hafta içimden seninle konuşmak geldi. bi ihtimal kulağına gelirse diye. “bu ne lan duyarlı mısın nesin” diye dalga geçenler olucaktır, ama naapalım, bu hafta böyle.
geçen gün gidip can yücel’in mezarını kırıp yıkmışsın. kendisinin toplasan iki üç şiirini yarım yamalak biliyorum, öyle manyak bir okuru olmadım hiç yani. ölüm yıldönümünde mezarına şarap döktüklerini duyunca aklıma sen geldin. ulan dedim bizimki uyuz olacak bu olaya. ama gidip mezarı kıracağını da düşünmemiştim. gerçek bi ayıya dönüşmüşsün, ne diyim.
peki acaba dönüşmedin de eskiden de böyle miydin?
bak ben mesela eskiden izlediğimiz filmlerin daha güzel, eskiden içtiğimiz suyun daha lezzetli, bakkal amcanın daha iyi kalpli olduğuna inanmamı, o yıllarda çocuk oluşuma bağlıyorum. yaşamın aslında kötüleşmediğini, aynı kaldığını, sadece büyüdükçe benim için zorlaştığını düşünmek istiyorum. bi yandan mantıklı olan da bu zaten. ama böyle düşünmeme rağmen, bazen yine de emin olamıyorum. sanki bakkal amca hakkaten de ben küçükken daha “iyiydi”. otobüsteki amcalar teyzeler daha yumuşaktı böyle. sen de daha sakindin. belki çok saçmadır ama elimde değil, öyle gibi geliyo.
geçenlerde voleybolcu bir kıza otobüse şortla bindiği için önce bağırıp sonra da yumruk atmışsın. gerçekten bak, sen eskiden böyle bu kadar sinirli değildin. iyi hatırlıyorum. yumruk attığında sesini çıkartmayan amcalar teyzeler de böyle değildi. sana bi şey oldu. mezar yıkıyosun lan, bi düşüm bak, çok acayip bi şey bu. adamlar dev gibi insanlık anıtına ucube deyip sonra da kafasını kestirdiler. koca heykeli yıktırttılar. onlardan mı cesaret alıyosun, olay bu mu yani?
o heykeli yapan da aha senin kırdığın mezarı yapan kişiymiş zaten. yoksa sen de heykeli yıktıranla aynı kişi olmayasın?
zaten her işi yapıyosun, her an her yerdesin. bi kaç sene önce karaköy iskelesinde kız arkadaşımı uğurlarken de ordaydın. vedalaşıyoduk, sarılmıştık böyle, vapurun iskeleye yanaşmasını bekliyoduk. “dışarı çıkın nerde ne yapıyosanız yapın” diye bi ses duyduk, bi baktık o jeton kabinleri var ya ordan bize bakıyosun. önce bize seslendiğini anlamadık. şimdi tam hatırlamıyorum ama “lan yürüyün burda o işler yapılmaz! yürü!” gibi bi cümle daha kurdun. ben o zamanlar henüz senden bu kadar korkmadığım için “ne diyo lan bu lavuk” diye bi kabarıcak gibi oldum da hadi neyse diye indik iskeleden.
geçenlerde de duydum ki otobüs şöförü olmuşsun, sürdüğün otobüste bir çift öpüştü diye benzer şeyler söyleyip aşağı indirmişsin çocukları. lan oğlum bi şey sorucam, sen insanların birbirine sarılmasına öpmesine neden bu kadar kızıyosun? açık konuş, o sırada arzuluyo musun yoksa o kızları? günahını almıyım ama kıskançsın sanırım hafiften. tamam bak mesela bi yerde sap sap otururken yanımda bi çift öpüşünce ben de bi kıskanıyorum, bi yutkunuyorum böyle gulp diye. ama çok bakmıyorum, öpsün yani çocuk kızı ne güzel işte. benim rahatsız olmam o anki saplığımla ilgili çünkü. seninki de bana öyle gibi geldi. o kızı o çocuğa yedirmek istemiyosun. o ahlaksız diye bağırdığın kız sana gelse, azcık gülümsese, iki tatlı söz söylese heyecanlanıp boncuk boncuk terler, bayan mayan eheh meheh diyerek tavlamaya çalışırsın gibime geliyo. neyse dediğim gibi günahını almıyım, öyle olur gibi geldi bi an.
geçenlerde kızarkadaşımla vapura bindiğimizde de arkamızda oturuyodun. kolumu kızın omzuna attım, gülüşüyoruz ediyoruz, ama sessiz sakiniz, rahatsız etmiyoruz kimseyi. çıt çıkartmıyoruz, öpüşme filan da yok zaten. bi baktım arkadan bizi kesiyosun. hemen anladım, kolumun yerini beğenmedin. kızla fazla samimi buldun beni. korktum lan bakışlarından. çünkü biliyorum, gelip bi şey söylesen, ne biliyim “ramazanda utanmıyo musunuz sarmaş dolaş oturmaya?” desen, etrafımızdaki insanlar da artık çok sesini çıkartmıycak. bi çoğu da seni haklı bulucak. cevap versem “uzatma” diycekler. kavga çıksa, ağzını burnunu bi güzel kırsam ben suçlu olucam. karakolluk olsak zaten bitmişim. her şekilde haklısın yani.
yanlış anlama, sadece ramazanla öpüşmeyle bilmemneyle ilgili şeyler söylemiyorum. ben genel olarak senin tavırlarının değişmesine üzülüyorum. sevgisiz bi insana dönüştün sen. herhangi bir şeyi sevmeyi zayıflık gibi görür oldun sanırım. sürekli laf söylüyosun her şeye. senin için her şey bok gibi. bazen internet gazetelerinde haber altındaki yorumlarını okuyorum. adam bi şeyden övgüyle bahsetmişse anında “popülist ibne, ayak yapıyo” diyosun. biri bi film mi çekmiş, “olmamış” deyiveriyosun. sana yaranmak mümkün değil. hiç bi şeyi sevmiyosun. başka insanları hiç sevmiyosun. sokakta karşıma çıktığında kötü kötü bakıyosun. sana selam vermeye korkuyorum. karşılaştığımızda günaydın derim ben sana normalde. ama yüzüne baktığımda her an “ne bakıyosun lan” diycek gibi davranıyosun. çekiniyorum, kaçırıyorum gözlerimi. beni yendiğimi hissettiğin için sen bundan da hoşnut oluyosun.
geçenlerde yuutub’da eski siyasilerin bi tartışmasını izledim. demireli, mesut yılmaz, ecevit, inönü, erbakan filan hepsi bir masada oturuyolar ve biri konuşurken diğerinin çıtı çıkmıyo. bu adamların ülkeyi yönettiği yılları övücek değilim şimdi tabii. ama ne biçim saygılılarmış lan. hiç bağırıp çağırmıyolar. en fazla iğneleyici konuşuyolar. şimdiki adamları aynı masaya oturtmayı başarsalar da biri silahını çekicek gibi bakar, biri kollarını sıvayıp dövücekmiş gibi yapar, hatta “yok öyle lagaluga”, “lölö yapma” filan derler. acaba sen de bu adamları göre göre mi böyle oldun? bu devirde öyle olmak daha mı doğru, daha mı geçerli geliyo? “artık böyle… yerse” filan mı diyosun? daha mı iyi hissediyosun?
yıllar evvel mısır’a gitmiş bir tanıdığımız “mısır’da yalan söylemek normal bi şey. kimse utanmıyo yalancı durumuna düşmekten” demişti de aklım çıkmıştı, inanamamıştım. hani iki gün avrupa gezmiş insanlar hemen başlarlar ya “abi almanya’da insanlar çok nazik, gülümseyerek selam veriyolar, burda herkes ayı gibi” diye memleketi kötülemeye. ben yakına kadar “yav olur mu öyle şey, kötü bir millet olur mu? biri ne kadar kötüyse diğerleri de o kadar kötüdür ya da iyidir” diye düşünürdüm.
şimdiyse kusuruma bakma ama, senin ciddi ciddi kötüleştiğine inanmaya başladım. hani bu topraklarda yetişenler bambaşka hoşgörülü oluyodu lan, yıllarca öyle bilmedik mi? nooldu da bu kadar sinirli bi insana dönüştün peki? sana uygun gelmeyen hiç bi şeye tahammül etmek istemiyosun. isterse ülke ekonomisi süper olsun, dev alışveriş merkezleri açılsın, duble yollarda istediğin kadar bas git arabanla, sen böyle olduktan sonra neye yatıycak? cebinde parası olan sinirli insanlar mı olalım hep birlikte yani? koca heykel niye yıkıldı lan? kusura bakma aklım hep ona gidiyo. nasıl bi mantıkla gaza gelindi de yıkıldı?
bak o olayın olduğu günlerde bi taksiciyle muhabbet ediyoruz, “yıkılsın kardeşim!” dedi. böyle bi cevap karşısında aslında susmak lazım ama ağzımı tutamadım,”ya niye yıkılsın abi? heykelin kendisi güzel de olmayabilir, ama ifade ettiği bişey var, bi de dikilmiş işte oraya. neden şimdi ucube diyip yıkıyolar? normal mi bu sence?” dedim. mantıklı bi cevap bekledim, hani “şu yüzden yıkılsın” desin ki diyalog ilerlesin diye. adam sadece “yıkılsın yaa boşver yıkılsın!” dedi zevk alır gibi. sanki heykeller toplaşıp küçükken bununla dalga geçmiş de şimdi intikan alıyo gibi. bu tavır sana da garip gelmiyo mu? o taksici de sen miydin lan yoksa? sen de her işi yapmışsın mna koyiyim, otobüs şöförü müsün taksi şöförü müsün belli değil. arada vapura da biniyosun filan, ilginç adamsın. (kötü espri gücümle seni pis döverim)
yakına kadar “bu sadece bi dönem. bu adam da değişicek. sadece kötü günler geçiriyo, ondan sevmiyo beni” diyodum ama sen galiba artık eskiye dönmiyceksin. hayatında yurtdışında yaşamaya özenmemiş olan bana bile “eyvah ya, bizim dergilere de bi şeyler olucak, bu işi yaptırmıycaklar bana. kız arkadaşımın omzuna da kolumu atamıycak mıyım artık? başka ülkeye mi gitmek lazım? gitsek naapıcaz, ne bok yiycez” dedirttin.
çünkü sen ilerde etek giydiği için otobüste kızıma yumruk atıcaksın gibi geliyo bana. oysa kızımla ben, senin kızına hayatta karışmazdık. yemin ediyorum karışmazdık. herkesin istediği gibi giyindiği, istediği gibi yaşayabileceği bir memlekette yaşamaya hazır ve istekli olurduk. işin kötüsü, sen bunları okuduğunda azıcık düşünmek yerine “beğenmeyen defolsun gitsin lan!” diyosun, biliyorum ben seni. zaten burda yaşamamı istemiyo gibisin. vapurdan dışardaki süper boğaz manzarasını izlemek yerine beni ve kızarkadaşımı kontrol ediyosun, ordan belli. aynı şekilde bunları yazdığım için neler hissettiğimi, beni ciddi ciddi endişelendirdiğini anlamak yerine “tribünlere oynuyosun” diyceksin.
bütün bunlara rağmen, çok umutlu olmasam da, belki, bi ihtimal, bu günler de geçer. çünkü birbirimizi anlamıyo olabiliriz cidden. ama tek ricam, sinirli olma. ne biliyim mezar kırma, heykel kırma, yumruk atma diyorum, çok bi şey de değil yani. kurban olıyım “burdan gitmek lazım” geyiği yapanlarla dalga geçen beni bile bu otobüslerden bu vapurlardan bu sokaklardan soğutma işte. elin fransızına bonjur diyemem ben, sana selamünaleyküm derim, bin kat da tercih ederim. hem ben bişeyci ya da başka bişeyci de değilim. çocukken aynı mahallelerde oynardık, yabancı değilim tanıyosun beni. bakarsın bi gün karşılıklı otururuz, iki çay söyleriz, anlatırsın derdini. yemin ederim ne dersen dinlerim. dersin ki “bak kardeşim ben sana dargınım çünkü şöyle şöyle yapmıştın”. ben de sana derdimi anlatırım, gülüşürüz ederiz. işte o günün gelebileceğini umarak, sana mezarını kırıp yıktığın can yücel’in meşhur bi şiirini hediye ediyim hadi. tamamını da bilmiyodum internetten baktım idare et.
en uzak mesafe ne afrika’dır,
ne çin,
ne hindistan,
ne seyyareler,
ne de yıldızlar geceleri ışıldayan.
en uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir,
birbirini anlamayan.

9 Ekim 2012 Salı

'Herkes bir hiç!
Anlamsız yere yaşayan, hayatlarını saçmalıklarla renklendirmeye çalışan,
koca bir hiç!
Ben de bir piçim!
piç!
Yüzündeki kurnaz maskenin altında rolünü kusursuzca oynayan bir piç!
Şizofren değilim.
Asla.
İnsan kılığında bir cani.Yalnız da değil.Onun gibi binlercesi var.Onlar sokaktaki insanları sadece birer çöp olarak görüyor ve sokakları temizliyorlardı.Çete değillerdi.Belirli bir amaçlara hizmet eden bir tarikatta değillerdi.Sadece ölüyorlardı ve dünyanın kıyametini koparacakları o günü bekliyorlardı.
Kuralları koyan da uygulayanda onlardı.Ama kuralları çiğneyecek birileri olmalıydı.İşte o kıyamet gününde büyük bir sürpriz onları bekliyordu.Birilerinin kaderi tamamen değişecek ve farklı bir boyut alacaktı.Dünya'nın düzenini alt üst olan bu sürpriz aslında büyük bir sırrın meyvesiydi.
Sıra dışı ve hayal gücünüzü zorlayan bu muhteşem kurguyu okuduktan sonra gözlerinizi kapatın ve bir kez daha düşünün.
Neyi mi?
Kendi içinizde büyüttüğünüz o gizli kişiliği.'

10 Eylül 2012 Pazartesi



“erkek mi olacaksın kadın mı acaba, kadın olmanı isterdim. günün birinde benim başıma gelenin senin de başına gelmesini isterdim. kadın doğmanın büyük bir bahtsızlık olduğunu düşünen annemle aynı görüşte değilim.annem, çok mutsuz olduğu anlarda içini çeker, “ah, keşke erkek olsaydım” der.

biliyorum, erkekler tarafından, erkekler için düzenlenmiş bir dünya bizimkisi. diktatörlükleri öylesine eski 
ki, dilleri bile etkisi altına almış. çoğu dillerde erkek, hem erkek hem kadın demek, erkek her dilde bir üstün üstünlük sıfatı. gene, erkeklerin yaşamı açıklamak için uydurdukları efsanelerde, ilk insanın adem. havva sonradan geliyor, ona zevk vermek ve başına işler açmak için.

kiliseleri süsleyen resimlerde tanrı sakallı, yaşlı bir adam olarak gösteriliyor, hiçbir zaman ak saçlı bir kadın olarak değil. tüm yiğitler erkek, ışığı bulan prometheus’dan uçmaya kalkan icarus’a, tanrının oğlu olarak nitelenen isa’ya değil; sanki onu doğuran kadın bir kuluçka makinesi ya da bir sütnineymiş gibi.

ama işte, belki de sırf bu nedenlerle kadın olmak çok harika bir şey. nasıl da cesaret isteyen bir serüven. hiçbir zaman sıkıcı olmayan bir meydan okuma.

kadın doğarsan yapacak o kadar şeyin olacak ki. bi kere, tanrı varsa eğer ak saçlı bir yaşlı kadın ya da güzel bir genç kız olabileceği düşüncesini savunmaya çalışacaksın sürekli. sonra, havva ağaçtan elmayı kopardığı gün cennete giren şeyin günah değil de, o eşsiz erdem, itaatsizlik olduğunu anlatmaya çalışacaksın herkese. son olarak, o yumuşak, biçimli gövdenin içinde bir yerde sesini duyurmaya uğraşan bir zekan olduğunu göstermeye çalışacaksın.

ana olmak, bir iş değildir. bir görev bile değildir. yalnızca sahip olduğun bir çok haktan biridir. bunu söyleyebilmek, anlatabilmek için ne çok çaba harcayacaksın. ve çoğu kez, hemen hemen her zaman yenilgiye uğrayacaksın. ama cesaretini yitirmemelisin. savaşmak kazanmaktan çok daha iyi, yolculuk yapmak varmaktan çok daha güzel; bir kez kazandın mı, ya da gideceğin yere vardın mı, engin bir boşluktan başka bir şey duymazsın. bu boşluğu yenmek için de yola çıkmak zorundasın, yeni amaçlar yaratmak.

evet, evet umarım kadın olursun. ve umarım annemin dediğini demezsin. ben hiç demedim.”

-oriana fallaci

28 Ağustos 2012 Salı


İnsanlar değil insanların hissetikleri değişirmiş.
Yazın dışarı çıkmaktan nefret ediyorum, insanlar haddinden fazla mutlular. Olmayın mutlu olmayın, ben mutlu değilim! diye içim içimi yiyiyor. Her zaman ki gibi arkadaşlarımla buluşuyorum azıcık kafayı bulmak iyidir. Ama sorumsuzca içip tanımadığın bi insanı öptükten sonra arkadaşlarınızın sizi taşıyarak eve götürmesi iyi değildir. Eve gidene kadar defalarca kusmakta öyle. Sarhoş olduğumda kesinlikle dünyanın en mutlu insanıyım aynı zamanda aksi ve lanet. Babam der ki insanların ruh eşleri varmış ve çok az kişi o ruh eşini bulabilirmiş. Sanırım ben çoğunluğun içindeyim. Biriyle sevişirken diyorum sarhoş olduğumda eğer biriyle sevişirken kesinlikle dünyanın en güvenli yerindeymiş gibi hissetmiyorsan o bir birleşme değildir. Karşımdaki adam gülümsüyor bana şuursuzca haklısın genç bayan diyor. Tanımadığım insanlarla konuşmayı seviyorum onların beni hiç tanımamasını ve onları tanımamayı seviyorum. Tanımadığım insanlara aşık oluyorum ben, güzel adamlara, güzel kadınlara, güzel gülümseyenlere hepsine.Ölüm hakkında hiç düşündünüz mü? Bir gün hiç ölmeyecekmiş gibi davranmanız komiğime gidiyor. Hepiniz yalnızsınız o kadar yalnızsınız ki hiç bir şeyin farkına varamıyorsunuz.
Çok gencim henüz, yalnız olmaktan deli gibi korkuyorum. Hayallerimdeki adama yazıyorum her gün birine sarılmak ne kadar huzur verici olabilir ki. Sorunlu insanları seviyorum, acı çekmiş insanları seviyorum. Normal kavramlara girmek istemiyorum. Buz gibi suyun altında duş alıyorum defalarca, duşun altında ağlayan insanın kalbi çok kırıktır. Yine diyorum yine kendine sahip çıkması gereken sensin. İnsanların bu kadar savurgan bu kadar sorumsuz olabilmesine şaşıyorum. Son tatil gecesinde kumsalda yatıp sigara içtiğimizde içimden bir şeyler kopuyor fakat sen benim farkında değilsin ''sen kesinlikle harika birisin, lütfen beni unutma.'' dedikten sonra vedalaşıyoruz seninle.Geç saatte yatağıma uzandığımda etraf sessiz kulakliklarimi taktığımda ''yıllar değil gelip geçen, bizleriz biten'' diyor Teoman. Yaz bitmek üzere ve ben kendimi kaybetmenin sınırlarını zorluyorum.

4 Temmuz 2012 Çarşamba

Her Türk Bu Yazıyı Aynı Anlar!




   Çok heyecanlı ve gerginsiniz.. Uzandığınızda kaslarınızın gerilmiş olduğunu hissediyorsunuz.
   Bir bahane uydurup onu bu işten vazgeçirmek geçiyor içinizden.Ama size yaklaşırken çok kararlı görünüyor.
   Size korkup kormadığınızı soruyor ve cesur olmanız gereltiğini söylüyor ve korkulacak hiçbir şey olmadığını.
   Çok tecrubeli görünüyor.Fakat parmaklarının sizde doğru yeri bulduğu ilk an sizin için.Dikkatlice daha derine girerken vücudunuz çok gergin.
   Fakat söz verdiği gibi çok yumuşak davranıyor.Gözlerinizin ta içine bakarak ona güvenmenizi söylüyor.Bunu
 daha öncede çok kez yaptığını söylüyor.Rahatlatıcı gülümsemesi ile si de kendinizi daha rahat bırakıyorsunuz.
   Ve daha çok acıyorsunuz girişini kolaylaştırmak için.Acele etmesi için yalvarıyorsunuz.Ama o canınızın
fazla yanmaması için yavaş ve dikkaetli.
   Daha derine girdikçe onu her bir hücrenizde hissediyorsunuz.Acı tüm vücudunuza yayılıyor ve devam ettikçe bir kaç damla kanın akışını hissediyorsunuz.
   İlgiyle size bakıyor ve çok acıyıp acımadığını soruyor.Gözlernize yaşlar dolmuş ama başınızı sallayarak
devam etmesini söylüyorsunuz.Tekrar hareket etmeye başlıyor becerikli bir şekilde.Fakat artık acıyı hissedemeyecek kadar duyarsız hale gelmişsiniz.Bir kaç hızlı hareketten sonra,içinizden bir şeylerin koptuğunu hissediyorsunuz.
   Ve o içinizden çıkıyor.Bittiği için mutlu uzanıp kalıyorsunuz.Size sıcak bir gülümsemeyle bakıyor ve muzip bir biçimde size çok inatçı olduğunuzu ama yine de en ödüllendirici deneyimi olduğunuzu söylüyor.Gülümsüyor ve dişçinize teşekkür ediyorsunuzHer şeyden öte bu ilk diş çektirme deneyiminizdi...
   Siz ne olduğunu düşünmüştünüz ki?

27 Nisan 2012 Cuma


  • Maria: Berlin'de yalnızsınız değil mi?
  • Raif: Ne gibi?
  • Maria: Yani... Yalnız işte... Kimsesiz... Ruhen yalnız... Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki...
  • Raif : Anlıyorum, anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin'de değil... Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri...
  • Maria: Ben de yalnızım... Boğulacak kadar yalnızım... Hasta bir köpek kadar yalnız...